वेदवाणी

‘ फिलगुड ’ करींचा आणखी एक प्याला ( हे स्वप्नातील एक स्वगत कथन आहे.   याचा वास्तवाशी काहीही संबंध नाही.) (विद्यामंदिरांवर ताले आणि मदिरालये खुलेआम चाले.   शाला बंद ठेवणे ही मजबुरी आहे पण मधुशाला सुरु ठेवणे हे अवघड दुखणं आहे.   रांगा दोनच ठिकाणी आहेत, पहिले ठिकाण रुग्णालये आणि दुसरे ठिकाण मदिरालये.   पण दवा गायब आणि दारू मुबलक असलेल्या या व्यवस्थेत दवा दामदुप्पटतेने मिळविण्यासाठी याचना आणि वणवण करावी लागतेय आणि दारू मात्र घरपोच सुद्धा होतेय.) सत्तेशी सत्याचे सतत युद्ध चालू असते.   पण व्यक्ती सत्याची बाजू घेऊ शकत नाही, ही कमजोरी माझ्यातही आहे.   पण इथे सर्वजण मिट्ट अंधाऱ्या भुयारातून गुपचुपपणे चालत आहेत.   असे वाटते या चालणाऱ्या प्रत्येकाच्या अंतरंगात एक आग धगधगत आहे.   मात्र ते तिला आतल्या-आतच दाबून ठेवत आहेत आणि त्याची वेदना प्रत्येकाच्या डोळ्यात साकळलेली दिसते आहे.           माझा हा अनुभव खूपच विचित्र आहे.   मी माणसांच्या या गर्दीला चिरून जेवढा मुसंडी मारत पुढे जातो, तेवढाच स्वतःला मागे आणि...

  देवानेच डॉक्टरांच्या हातांना स्पर्श करुन पृथ्वीवर पाठवलेलं असतं.  रुग्णांच्या वेदना थांबवण्यासाठी.  परमेश्वर स्वतः येत नाही पण त्याच्या हाताच्या स्पर्शाने डॉक्टरांना पाठवतो.   त्याचं नाव तसं रमाकांत होतं.  या नावाचं इतरांना मोठं कौतूक वाटायचं.  तो तसं आवर्जुन सांगायचा, “ माझं नाव रमाकांत हाई. ”   हे सांगताना त्याच्या चेहऱ्यावर सवर्णी उमंग दिसायचा.  पण वस्त्यांवर त्याच्या नावाचा भलताच अपभ्रंष झाला होता.  जसं, आधी रमाकांतचा रम्या झाला आणि नंतर मऱ्या.  आता त्याला सगळे मऱ्या म्हणूनच ओळखतात.  खरं तर आता त्याला रमाकांत म्हणून हाक मारली तर तो ‘ ओ ’ पण द्यायाला विसरलाय.  पण मऱ्या म्हटलं की धडपडत “ जी. ” म्हणत समोर उभं राहायचा.  त्याच्या त्या भलत्याच लगबगीत अदब आणि दीनवाणा भेकडपणाही असायचा.  “ इतका का रे आदबीनं उभा राहतोस. ” म्हणून त्याला विचारलं तर म्हणायचा, “ कायये ना भाऊ. वाटतं उगीच कुणी आपल्यावर नाराज व्हया नगं.  कशाला कुणाचं बालंट.  व्हय.  तसं मला पोलिसांचा कमी आणि आमच्याच माणसांचा ज्यादा तरास असतो...